Nowa stronka... nowy układ... nowy wystrój...

Wypadałoby napisać coś nowego o SiSi.

Ale co nowego można napisać o starej miłości, o starej tęsknocie i o równie starym żalu?

W sierpniu 2009 minęło już 10 lat od jej odejścia, a mnie się zdaje, że jeszcze wczoraj trzymałam jej główkę przytuloną do mojej piersi... Zda mi się, że nadal słyszę jej mruczenie i miarowy oddech delikatnie przerywający nocną ciszę. Była wyjątkowa w każdym calu. Była moją afgańską nauczycielką. Przetarła szlak wszystkim afganom, które przekroczyły próg mego domu i które w przyszłości to zrobią. Patrzę na jej syna BYRONA - nobliwego staruszka. Jego oddech jest równie miarowy. Zadaję sobie pytanie gdzie się podziały te wszystkie lata? Kalendarz uparcie mówi, że minęły. Zegar jest równie nieugięty... Mówią: "Czas leczy rany!" A mnie nadal boli coś w środku, gdy patrzę na zdjęcie wyżej. To ostatnie jej zdjęcie. 10 dni później już nie żyła. Ostatnie ujęcie i najprawdziwsze. To cała SiSi.

Mówią, że afgan jest głupi. A SiSi bez najmniejszego problemu nauczyła się komend z zakresu szkolenia PT1. Brała udział w pokazach i zadziwiała swą inteligencją. Razem z AZJĄ stanowiły parę nie do pokonania. Groteskową i szokującą zarazem. Owczarkek niemiecki i chart afgański w pełnej współpracy...

FARSUNIU - nie zapomniałam!!! Pamiętam, wspominam i wciąż tęsknię!!!

"MOJE PSIE NIEBO"

Dokąd idą psy, gdy odchodzą?
No bo jeśli nie idą do nieba,
to przepraszam Cię, Panie Boże,
mnie tam także iść nie potrzeba.

Ja poproszę na inny przystanek,
tam gdzie merda stado ogonów.
Zrezygnuję z anielskich chórów
tudzież innych nagród nieboskłonu.

W moim niebie będą miękkie sierści,
nosy,łapy,ogony i kły.
W moim niebie będę znowu głaskać
moje wszystkie pożegnane psy.

Barbara Borzymowska